Przejdź do treści
zawodPolicjant.pl
Zaloguj się Załóż konto

Naoczny świadek przestępstwa rozboju, po bezpośrednim pościgu za sprawcą, dokonał jego ujęcia, po czym niezwłocznie oddał go w ręce Policji. Zachowanie swoje uzasadnił faktem, że istniała obawa ukrycia się sprawcy. Postępowanie obywatela, który dokonał ujęcia było

Trzon nr 100 z 216 jawnych trzonów, przepisany znak w znak. Wykaz ogłasza Akademia Policji w Szczytnie i są w nim same trzony - bez wariantów odpowiedzi i bez klucza. 4 warianty odpowiedzi poniżej ułożyliśmy sami; poprawną wskazujemy i tłumaczymy na podstawie wskazanego przepisu.

  1. a) prawidłowe, bo ujęcia na gorącym uczynku lub w bezpośrednim pościgu może dokonać każdy, gdy zachodzi obawa ukrycia się sprawcy poprawna
  2. b) nieprawidłowe, bo ujęcie sprawcy przestępstwa należy wyłącznie do policjantów i innych uprawnionych do tego służb
  3. c) nieprawidłowe, bo ujęcie byłoby dopuszczalne tylko wtedy, gdyby nie można było ustalić tożsamości sprawcy rozboju
  4. d) prawidłowe, ale tylko dlatego, że rozbój jest zbrodnią, a przy przestępstwach zagrożonych łagodniejszą karą ujęcie jest niedopuszczalne
Sierżant Sokół wyjaśnia:

Dlaczego tak: Świadek trafił w oba warunki: był bezpośredni pościg po popełnieniu przestępstwa i istniała obawa ukrycia się sprawcy. Wystarczy jedna z dwóch przesłanek, więc brak problemu z ustaleniem tożsamości niczego nie psuje. Ostatni krok też był konieczny, bo ujętego oddaje się niezwłocznie w ręce Policji, a przepis nie różnicuje ujęcia według ciężaru przestępstwa.

Podstawa prawna: Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz.U. 2025 poz. 46), art. 243 § 1 i 2

Chcesz przerobić całą dziedzinę?

Zagadnienie omawiamy szerzej w artykule Legitymowanie i zatrzymanie - uprawnienia policjanta.